Toplumu toplum yapan bir araya gelmemizi sağlayan duygu neşe olmalıydı.
Ortak sevinçlerimiz , yaşanmışlıklarımız.
Eğer birbirimizi kabul edip;
Farklılıklarımızla yaşamayı öğrenebilseydik.
İnsanın en yoz duygusunu '' öteki '' yaratmayı
Ötekileştirme duygumuzu yok edebilseydik .
İşte o zaman!
O zaman gerçek bizin ne kadar sahici olduğunu kavrayabilecektik.
Ne zamandır başucumda duran kitaptan böyle bir yoğunluk
böyle bir derinlik beklemiyordum.
Oya Baydar 'ın adamakıllı okudum dediğim ilk kitabı .
Umarım son olmayacak .
Çok fazla anlatacaklarım vardı bu kitapla ilgili.
vazgeçtim , çok sevdim o yüzden
Bu kitabı kendime saklıyorum .
'' Bunu söyler söylemez de gerçeğin ta kendisini dile getirdiğimi anladım . ''
Tren yolculuklarını çok severim .
Apayrı bir sıcaklığı apayrı bir güzelliği vardır, sizi düşünmeye sevkeden yolculuklardır...
siz trenden dışarı artık kafanızda düşüncelere dalmışken o sırada dışarda minik bir çocuk görürsünüz
geçip giden trene el sallar
yüzünde saf bir mutluluk vardır.
İşte mutluluk tamda odur !
o saf mutluluğu görüp senin yüzünde oluşan gülümsemedir...
Hayatımıza kimbilir kimler ortak olur.
Bu insanları ya tanırız ya da hiç tanışmayız
Ama önemli olan her hayata bir
o çocuğun hayatımda hiç bilmediği bir katkısı var yüzümdeki gülümsemede bir izi .
ve kimbilir daha nice insan birbirinin hayatına bilmeden güzellikler katmıştır.
İşte bu cümleyi okuduğumda yıllardır var olan düşüncelerimin kağıda geçmiş haliydi.
Yazar olmak bu yüzden büyüleyici bir meslektir.
Başkalarının hikayesini anlatırsın kendi hikayenden yola çıkarak ...
Hala tanısmadıysanız Aslı Erdoğan 'la bence daha fazla geç kalmayın .
Güzel günler dilerim
